Ervaring van Jesse

Beneden-Leeuwen, 25 april 2008 - ervaring bij therapeutische praktijk Iseger:

 

Jesse had al vanaf zijn geboorte last van chronische obstipatie en toen Jesse en zijn moeder bij onze therapeut kwam was het zover dat Jesse niet meer zelf kon poepen, om de drie dagen een klysma kreeg en inmiddels dusdanig getraumatiseerd was dat zijn gedrag gerust onhandelbaar genoemd kon worden. 

Als baby kreeg Jesse (op advies van het consultatiebureau) de fles met een scheutje lijnzaad olie, daarna stapten zijn ouders over op speciale babymelkmix voor baby’s met obstipatie. 

Toen dat niet hielp zijn zij bij een kinderarts in het ziekenhuis in onze toenmalige woonplaats terecht gekomen waar ontlasting gedurende een periode in het laboratorium werd onderzocht. En ook bloed en zweettesten zijn gedaan. 

Er werd niets afwijkends gevonden, Jesse kon wellicht regelmatig een scheutje Lactulose nemen en e.e.a. zou vast beter gaan tegen de tijd dat hij zindelijk zou worden…

Zo tobte zij verder, maar Jesse werd qua ontlasting nooit echt zindelijk. Hij had altijd last van faux diarree, wat betekend dat zijn buik zo vol met keiharde ontlasting zat dat hij (oncontroleerbaar) natte ontlasting lekte. 

Als hij dan écht moest poepen zat hij gillend op de wc…

Buiten alle pijn werd Jesse steeds onzekerder, zijn moeder werkte niet in die tijd zodat hij tussen de middag altijd naar huis kon waar hij zich snel kon verschonen. Niemand mocht het weten… zien… of ruiken…. 

In hun nieuwe woonplaats zijn zij weer naar het ziekenhuis gegaan en de medische molen opnieuw in. Daar kreeg Jesse zijn eerste klysma’s. Een ramp maar ook een bevrijding en een paardenmiddel om even lekker “leeg” te zijn. 

Er zijn buikecho’s gemaakt, rugfoto’s, bloedonderzoeken en darmonderzoeken gedaan, er werd echter geen aanwijsbare reden gevonden voor zijn probleem. Dus kwamen zij bij een kinderpsycholoog terecht. Wellicht zat het “tussen de oren”. Raar als je bedenkt dat Jesse dit probleem sinds zijn prille bestaan had, maar zijn moeder stond inmiddels overal open voor. 

Ook hier kwam niets bijzonders uit dus door naar de diëtiste. Ook hier bleek dat zijn voedingspatroon goed was, misschien konden we de halvarine door margarine vervangen? 

Inmiddels hielp de Lactulose helemaal niet meer en had Jesse steeds vaker geen ontlasting in 3 dagen, waarna hij dan een klysma kreeg. De vieze broeken namen hiermee af, maar het probleem was echter geenszins opgelost…

Via via hoorde ik van een “poeppolie” in het AMC in Amsterdam. Via hun kreeg Jesse’s moeder een recept voor metamucil, een goedje wat de ontlasting “gelatine”-achtig maakt. En dit leek een tijdje goed te helpen. Maar ook hier leek gewenning op te treden, en het werkte op een gegeven moment gewoon niet meer… 

Moedeloos waren zijn ouders. Jesse kan echt niet meer zelf naar de wc, had een bloedhekel aan de klysma’s en zijn moeder moest hem elke keer sméken of zij hem er alsjeblieft één mocht geven als ze hem weer helemaal krom zag lopen van de pijn met samengeknepen billen en een grauw gezicht… Ze zei: “en aan de andere kant was ik zo bang, was ik ervan doordrongen als we zo verder gingen dat zijn darmen steeds luier zouden worden en dat het dan helemaal nooit meer goed zou komen. 

Toen Jesse en zijn moeder voor het eerst bij onze therapeut langs was gegaan was een bevrijding maar ook veel vraagtekens. Eindelijk kwam er iets uit. Maar ook hoe ontzettend raar zij de werkwijze van onze therapeut vond met al die buisjes met pilletjes en dat rare piepjes apparaat. Dit was wel even anders als alle ziekenhuizen en klinieken die ze tot nu toe gewend waren. Ze vertelde: “Maar ze had van mij ook met een toverstokje mogen zwaaien, ik was bereid echt ALLES te geloven. Als het maar hielp!”

Eerlijk gezegd, ik vind het nog steeds raar…

Ze heeft uitgelegd hoe het werkt, maar mijn misschien te nuchtere verstand kan niet bevatten dat bioresonantie werkt zoals het werkt. Maar dat het helpt, is onbetwist zeker! 

Na een eerste onderzoek, kwam onze therapeut tot de conclusie dat Jesse een parasiet in zijn darmen had (een hele kolonie inmiddels, die het prima naar de zin had) en een verwaarloosde salmonella vergiftiging. Deze laatste gingen de therapeut en de familie als eerste te lijf met druppels die rond Jesse’s navel gesmeerd werden. 

Daarna gingen zij de parasiet te lijf. Met homeopathische medicijnen tegen de parasiet zelf. Een natuurlijk middel om de stoelgang te bevorderen en een dieet zonder kaas en rood vlees. 

Het proces is langdurig geweest, mét ups en downs. Jesse kon in het begin soms weer zelf naar de wc (wat op zichzelf al een wonder was). Maar regelmatig moesten zijn ouders toch nog wel van de klysma’s gebruik maken. 

Maar langzamerhand ging het steeds beter, toen de parasiet weg was heeft onze therapeut zijn medicatie steeds aangepast aan zijn lichamelijke situatie op dat moment, om zijn darmen en darmwand. sterker te maken en te optimaliseren. 

De medicijnen werden langzaam afgebouwd. Ondertussen was de therapeut ook Jesse’s stress te lijf gegaan, en dat maaktte dag en nacht verschil! Zijn ouders zijn nu 3 jaar verder en Jesse is nu sinds 4 maanden volledig van de medicijnen af. Hij sport, speelt heeft veel vrienden, gaat super op school en zijn moeder zei: 

“Ik dacht niet dat ik dit ooit zou zeggen, hij doet de wc dagelijks lekker stinken! 

Hij kan de volgende maand ontspannen en zonder pijn op kamp met groep 8 en na de zomer zorgeloos naar de HAVO. We zijn zo blij dat dit op ons pad kwam in een voor ons echt uitzichtloze periode. We hopen dat we, als er nog eens iets mocht zijn, weer van jullie diensten gebruik mogen maken. 
Nogmaals dank Jesse en Miriam”